Fantastyczno - przygodowa opowieść dla dzieci. Jej głębsza, symboliczna warstwa skupiona jest wokół domu - przystani bezpieczeństwa i szczęścia. Miejscem jej akcji jest piaszczysta pustynia. Spotyka się tu gromadka nieszczęśliwych postaci, nawet nie zawsze pamiętających jak i skąd tam trafiły. Sen, czasem pustynna fatamorgana wyznaczają prawa rządzące ich światem, przesądzają o tym, że wyobraźnia nie ma tu żadnych ograniczeń, marzenie pojawia się obok lęków i nigdy nie wiadomo, co się dalej wydarzy, bo we śnie nic nie musi być spójne i logiczne. Przedstawmy bohaterów. Chudy Ludwik, kelner z trzydziestoletnim stażem, który nigdy nie był dobrym kelnerem. Nie lubił tego zajęcia i zawsze skrycie marzył, by zostać aktorem. Pluszowy przeceniony słonik, nazwany Koglem-Moglem, którego ze straganu porwał wiatr, a także inna ofiara wiatru: prawa skarpetka w paski z dumną wizytówką "Made in Finland" ("piętnaście procent wełny, osiemdziesiąt pięć gumy do żucia"), nadzwyczaj elastyczna. Jest tam wiedźma latająca na psującej się miotle, właściwie bezrobotna ("Uznali, ze jestem za miła i wywalili mnie z zarządu"). Za karę poplątali jej zaklęcia, nigdy więc nie wiadomo, co może się w towarzystwie tej osoby wydarzyć. Wśród bohaterów jest rów-nież Ewa, dziewczynka przedstawiająca się jako księżniczka Petronela. Prawdy o osobistych problemach bohaterów dowiadujemy się z bajek opowiadanych im na dobranoc. Wszyscy oni są samotni, zagubieni, bezdomni. Cierpią, ale trzeba czasu, by wzajemnie przed sobą przyznali się do tego. Bajki te są pomostem między dwiema warstwami tekstu Onichimowskiej i Paxala, tą adresowaną do dzieci - fantastyczno-przygodową, bardzo zabawną, bo nieprzewidywalną - i warstwą głębszą, symboliczną, czytelną przede wszystkim dla doroślejszych odbiorców, skupioną wokół kilku kluczowych pojęć organizujących wyobraźnię i ciągi skojarzeń Autorów, prowadzących pięcioro bohaterów. Te pojęcia to przede wszystkim dom jako symbol szczęścia i bezpieczeństwa. Ewa najbardziej pragnęła "żeby rodzice ucieszyli się na jej widok. I żeby im już zawsze, wszystkim razem, było ze sobą dobrze". W tekście kilkakrotnie powraca bajka o Ewie. Wiemy, że jej rodzice, zajęci swoimi sprawami, nie mieli czasu dla niej. Niewiele wiedzieli o swojej córeczce. Uznali, i to było dla niej najtrudniejsze, że już wyrosła z zabawek. Należy więc je wyrzucić i zajmować się tylko poważnymi sprawami. A Ewa tak chciała mieć swoje przytulanki...