Święto ognia

252007

Book

In basket

rate

Święto ognia / Jakub Małecki. - Wydanie I. - Kraków : Wydawnictwo SQN, 2021. - 253, [1] strona ; 22 cm.

Author

Małecki Jakub (1982- ) Autor

Form of Work

Książki Proza

Demographic Group

Literatura polska

Subject

Balet Ojcowie i córki Osoby z niepełnosprawnością Rodzeństwo Tancerze baletu Taniec Polska

Genre/Form

Powieść obyczajowa

Tata tańczy za szybą. Podnosi rozmazane przez deszcz ręce i kołysze rozmazaną przez deszcz głową, ma zamknięte oczy i ja w końcu też zamykam swoje, i śpię, i budzę się rano, i znowu jesteśmy razem. Łucja wierzy, że przed wspomnieniami uratuje ją balet. Nastka obserwuje świat przez okno z taką uwagą, że zdarza jej się przenosić w innych ludzi. Ich ojciec coraz częściej ucieka do jedynego miejsca, w którym czuje, że żyje naprawdę. Każde z nich po swojemu obłaskawia przeszłość.

zob. w.bibliotece.pl

Availability:

Wypożyczalnia dla dorosłych

There are copies available to loan: sygn. W 821.162.1-3 [Wypożyczalnia] (1 egz.)

Filia nr 1

There are copies available to loan: sygn. M 821.162.1-3 [Wypożyczalnia] (1 egz.)

Notes:

Additional physical form available note

Książka dostępna także jako audiobook i e-book.

Reviews:

„Pomyślałam, że gdyby wszyscy ludzie po kolei na chwilę zamienili się z nią na życia, a potem wrócili bezpiecznie w swoje ciała, świat stałby się nieporównywalnie lepszy.” Jakub Małecki w swym „Święcie ognia” przekracza kolejne emocjonalne granice. Bohaterami tej niezwykłej, porywającej historii są członkowie jednej rodziny: ojciec wraz z dwoma córkami. Łucja to człowiek z ogromną pasją, prócz baletu, ponad życie kocha swoją siostrę Anastazję. (...)

Nastka obserwuje ludzi, ptaki i niebo, a to wszystko przez zimną szybę okna. Uczy się ich codziennych zachowań i dzięki nim każdego dnia przeżywa interesujące przygody. Wybujała wyobraźnia pozwala jej snuć fantastyczne wizje, jakby mogła wszystkiego się o nich dowiedzieć i może nawet tak właśnie jest? Może potrafi zobaczy znacznie więcej niż wszyscy? Może niemalże przenosi się do ich głowy? Może to zasługa „poroża" mózgu? (...)