(…) Jest to drugie, poprawione i uzupełnione wydanie monografii walk 7 Dywizji Piechoty w dniach 1 – 3 września 1939 roku, przy czym już pierwsze wstrząsnęło środowiskiem polskich historyków zajmujących się kampanią 1939 roku w Polsce. Autor (…) z wielką biegłością przedstawił rzeczywistą historię zapomnianych bojów 7 Dywizji Piechoty. Pieczołowicie zebrał rozproszone dokumenty oraz relacje obu stron walki i godzina po godzinie odtworzył losy poszczególnych oddziałów i pododdziałów. Udowodnił, że dywizja tocząc walki o Częstochowę w dniach 1 – 3 września, wycofała się ze swoich pozycji nie z powodu przegranej, ale po to aby uniknąć okrążenia. Synowie Ziemi Częstochowskiej, po skutecznej obronie umocnionej pozycji „Częstochowa”, nie opuszczali jej jako przegrani, ale jako żołnierze wypełniający uzasadniony rozkaz o odwrocie. Drugie wydanie zostało wzbogacone o dodatkowe dokumenty, relacje i ustalenia, które Autor odnalazł lub otrzymał od czytelników już po wydaniu książki. Stanowią one kolejne uzupełnienia i uszczegółowienia historii walk i jeszcze dokładniej odsłaniają te jedne z najbardziej zapomnianych do tej pory epizodów wojennych z kampanii polskiej 1939 roku. Pozwalają na dokładne porównanie z dokumentami i relacjami niemieckimi. Przywracają nazwiska żołnierzy, zwłaszcza tych, którzy życiem zapłacili za wierność Rzeczypospolitej i spoczywają na okolicznych cmentarzach. Pokazują rzeczywiste straty Niemców i pozwalają skonstatować, że walki w okolicach Częstochowy były krwawym i ciężkim bojem dla niemieckich żołnierzy i że wielu z nich to właśnie tu zakończyło swój udział w II wojnie światowej. (…) Mortui viventes obligant – Zmarli zobowiązują żywych, aby w mrokach niepamięci nie zginęła dzielna 7 Dywizja Piechoty. Książka Adama Kurusa jest fundamentem zbiorowej świadomości o walkach w rejonie Częstochowy. Warto ją wykorzystać dla przywrócenia pamięci o krwawych, ale jakże chwalebnych tamtych wrześniowych dniach (…).

Niniejsza książka przedstawia konflikt z sierpnia 2008 r. między siłami zbrojnymi Rosji, do których dołączyły siły separatystyczne regionów Gruzji: Abchazji i Osetii Południowej, a siłami zbrojnymi Gruzji. Praca nie skupia się tylko na najbardziej aktywnej fazie tego konfliktu (7-12 sierpnia 2008 r.), ale również stara się przedstawić także historyczne przyczyny tej, jak się okazuje, wielowiekowej konfrontacji.