Książka o poezji i filozofii. O dwóch żywiołach, które mieszają się ze sobą w naczyniu ukształtowanym ze słowa i myśli. Zbiór esejów poety ze skłonnością do filozoficznej refleksji i filozofa, który myśli wierszem. Spotkają się tutaj Miłosz z Herbertem, Gałczyński z Karpowiczem, Zagajewski z Sommerem - teologia z poetologią, metafizyka z liryzmem. Napisana brawurowym, zarazem precyzyjnym i swobodnym językiem książka przeznaczona jest dla filozofów spragnionych wyjścia z akademii i dla poetów nie lękających się filozofowania. Książka Artura Grabowskiego stanowi ważną i odważną propozycję nie tylko lektury dużej części polskiej poezji dwudziestowiecznej, ale też określenia na nowo jej miejsca w rzeczywistości kulturowych zmian i wstrząsów. Pełna zarówno finezyjnych analiz, jak i szerokich kontekstów, zachęca do „myślenia z poetami” i wskazuje raz jeszcze na coś, o czym - jak się zdaje - zapomnieliśmy: na swoisty i niepowtarzalny charakter aktu twórczego. […] Autor posiadł umiejętność istotną w przypadku każdej refleksji humanistycznej: zdolność łączenia pozornie niemożliwych do pogodzenia strategii - z jednej strony eksponowania własnego, wyrazistego stanowiska wobec podejmowanych problemów, z drugiej zaś odkrywania całej ich złożoności. […] Warto podkreślić również to, że nie tylko układ samej książki jest nieprzypadkowy i dogłębnie przemyślany - autor wskazuje także na jej miejsce pośród swego dotychczasowego dorobku jako pozycji będącej kontynuacją wcześniej podejmowanych zagadnień. - dr hab. Andrzej Niewiadomski, prof. UMCS